चरैवति...चरैवति

हा म्हणे चोर त्याला, तो म्हणे याला....
चोराचोरीच्या या खेळात, खरा चोर पळाला....
ज्याने मिळवले लोणी, तोच जिंकला बाजी
बाकी सारे करत राहती एकमेकांची 'हाजी'
जीव जाता म्हणती सारे होता तो एक भला
पण जीवित होता तेव्हा का नाही समजून घेतले त्याला
काळ-मांजर येत असे दबक्या पावलाने
कोण गेले, कोण राहिले, त्याला काय उणे?
प्रत्येकाला येथे पडला आपलाच सोस
का कशाला कुणी करावा खोटा 'अफसोस'
म्हणून म्हणतो स्वत:च बन तू एक सूर्य
मागू नको भीक प्रकाशाची, अन करत रहा कार्य

संचित

मोडलेले संचित सारे करुनी गोळा मी निघालो पुन्हा
उमटवित वळणावरती काही खाणा-खुणा..
जपल्या, पुसल्या, जरी काही आठवणी
चालत राहणे हेच असते सत्य हर क्षणी

थांबलो काही वेळा वाटले आलेच आपले ठिकाण
पण फसव्या त्या मृगजळाने कधी संपले का तहान
सोसावेना भार जेव्हा तेव्हा तुला आठविले
समजून तुला साथीला मग पाऊल पुढचे टाकिले

किती भेटले सोबती, राहिले काही,गेले काही
चालेन आणखी जोवर 'पूर्तता' (*) ती होत नाही
थांबेन क्षणभर तरीही एखाद्या हाके साठी
'कारण' मी जरी, कर्ता तू आहेस पाठी

- प्रसाद पाठक

(*पूर्तता माझ्या व्यथेची ... by suresh Bhat)

ओढ

ओढ

परतूनी लवकर घरी ये रे सांगितले चिमण्यांना
ओढ तुझीच लागली आहे थकल्या पावलांना

तुज सांभाळले लडिवाळा, जेव्हा तू लहान होता
माझेच मला मी शोधिले, तुझ अक्षर शिकविता
घेसी भरारी मग, जेव्हा आभाळ गवसले पंखांना

जरी पडला, धडपडला सावरण्या होते मी
आयुष्य तुझे घडविण्या, जीवन जगले मी
सावरून मग मज आता, जाऊ दे पैलतीरांना

येईन मी घरात तूझिया, पुन्हा जन्म घेउनी
करवून घेईन लाड-कौतुक, कन्या तुझ्या घरची बनूनी
अन्य काही नको मज, सांगेन मी देवांना

एक कोळी

एक कोळी

विचारांचं जाळं कोळीयाने विणलं
धागा धागा जोडून भक्कम केलं
गोल गोल फिरवून तंतुमय धागे
उभे-आडवे बांधले त्याने पुढे मागे
विचार करत करत केंद्रस्थानी बसला
‘काय मज्जा येईल जर एक कीटक फसला’
चिंतातूर जंतू, विचार करतो परंतू...
किंतू.... किंतू... किंतू...
कोळ्याच जाळं अन् जाळ्यातला कोळी
कसे होणार ‘सर्वेन सुखीन संतू:’ कधी काळी...?

रहाटगाडग

रहाटगाडग
कधी वर, कधी खाली
कधी भरलेलं, कधी रिकाम
चालवतय कुणीतरी अखंड किती काळ....
विश्वाच्या विहिरीवर खोल खोल अंत:करणातून भरभरून येणारं
भरलेलं रितं व्हायचं, कधीतरी... कुणासाठीतरी...
रितं झालेलं पुन्हा भरायच, कधीतरी... कुणासाठीतरी...
आपसूकच घडते सारे... आपल्याला हवे असो व नको...
बांधले गेलेले सारे आपण कोणत्यातरी आर्‍याशी, नियतीच्या चक्राशी...
स्पर्धा करणार कोणाशी...? कशासाठी?
रहाटगाडग्यातील गाडगीमडकी काही लहान काही मोठी
काही लाल, काही काळी, उथळ काही, काही खोल,
प्रत्येकाच्या अवकाशात ठरलेला सोस (भोग)
फुटलं जरी मडकं एखादं तरी अवकाश अवकाशात मिसळून जाते
फुटल्या जागी नवीन मडकं येते
बाकी उरते शून्य... गोल गोल... रहाटगाडग....